welcome to a different world

Ik weet niet hoe weinig mensen dit gaan lezen, maar als je het leest, lees het dan ook echt.

Meara

p.s. Het is het handigst om mijn logs per categrorie te bekijken, daarom heb ik er ook maar vijf op m'n voorpagina. (want eentje kon natuurlijk weer niet...) Het categorie overzicht staat bovenaan in de rechtermenu-balk-ding.

e.p.s. Je komt niet in m'n link-lijst door het te vragen, maar alleen als je het verdient omdat je een mooie site hebt. Zo weten mensen tenminste dat je bij de links ook ècht goede sites kunt vinden

Zweverige, Zompige Zaterdag

Hallo iedereen,

 Ik ben een tijdje weg geweest, en misschien blijf ik ook wel redelijk weg. Hoe dan ook, op deze zweverige zaterdag heb ik spontaan een log-bui gekregen, dus hier een klein stukje.
Ik zit in een stille kamer,  links van me kan ik door het raam de regen zien. Ik denk niet dat ik nog van plan ben naar buiten te gaan vandaag. Het is zo'n troosteloze dag, en ik voel me rot omdat ik al veel te lang aan het computeren ben. Het is zo zompig. Dan komt opeens die angst weer op, of ik niet mijn dag aan het verkloten ben. Misschien ook wel, maar wat moet ik anders? Ik zou natuurlijk braaf mijn huiswerk moeten maken maar daar voel ik bijzonder weinig voor. Ik zou moeten werken aan mijn boek, maar ik kan de motivatie niet vinden. Verder maakt het niet uit wat ik doe, het is allemaal even zinloos.
Laat ik eerst maar even wat normale kleren aandoen, anders loop ik straks weer de hele dag in pyama...

Meara

Een vrolijk dagje gym

Ik zocht onzeker naar een plek in het veld waar ik niet te veel ballen zou krijgen. Het kunstgras veerde zachtjes in onder m’n voeten die op weg waren naar een plek om te blijven staan. Ik overwoog nog even om achterin te gaan staan, maar als ik dan een bal zou krijgen moest ik ook meteen half Nederland doorrennen om ‘em op te halen. Uiteindelijk ging ik maar tussen het eerste en het tweede honk instaan, omdat iedereen al begonnen was. Ik draaide me naar de slagplek en deed alsof ik klaarstond om als een geobsedeerde gek achter de bal aan te gaan rennen. De bal vloog totaal de andere richting op en ik keek hoe m’n klasgenoten wanhopig probeerden de bal naar het eerste honk te spelen. Het had makkelijk een vangbal kunnen zijn, maar Floor stond net de verkeerde kant op. Toen iemand haar toeschreeuwde dat ze op moest letten vouwde ze geërgerd haar armen over elkaar en weigerde de bal nog aan te raken. Michiel rende naar de bal toe en slingerde hem naar het eerste honk. Daar stond Jolanda dus natuurlijk ving ze ‘em niet en was de bal uiteindelijk nog verder van het eerste honk verwijderd dan eerst. Dat deed er ook eigenlijk niet meer toe want Sam had het vierde honk gepasseerd en de eerste homerun was binnen. Ik kon alleen maar blij zijn dat ik nog niet in het spel betrokken was geraakt. Het was heerlijk weer en ik had het stikheet. Ik wilde naar huis en lekker gaan zwemmen in plaats van hier te tellen hoeveel bomen er aan de rand van het veld stonden. Het waren er achttien, en ik wilde net aan de lantaarnpalen beginnen toen ik Michiel voor me langs zag rennen. Eerst snapte ik niet wat hij op mijn plek te zoeken had, maar toen begreep ik dat de bal een paar meter voor me lag en dat ik niet de indruk wekte om er ook maar iets mee te doen. Fiona stond inmiddels alweer op honk één dus de bal verdween met een treurig boogje naar de slagplaats. Terwijl Michiel naar z’n derde honk terug liep keek ie met een woedende bik achterom zodat ik de volgende keer dan misschien wel iets zou doen. Ik kon beter van die bal vandaan blijven, anders had Fiona nu allang op honk twee gestaan. Misschien zelfs al op het derde. Terwijl ik figuren zocht in de wolken ging het grootste deel van het spel aan me voorbij. Ik zag alleen wat slappe gooien en hoorde iedereen op iedereen zeuren, maar het maakte me al niet meer uit. In het hele spel hadden we nog niet eens drie uitjes, dus waren we ook niet aan slag gekomen. Werd me die ellende ook weer bespaard. Het stond 27-1. Ik sloot m’n ogen en voelde hoe een warme windvlaag langs me heen woei. Wat is softbal toch een geweldig leuk spel.

Het Ei & De Wolken

Hij werd geboren in de wolken
van een langverwachtte dag
hij spreidde zijn vleugels uit
en zei zijn nest nog vlug gedag

Hij vloog door de wolken
leefde een leven vol gemak
zijn schaal weerspiegelde het licht
terwijl hij langzaam aan stukken brak

Hij stierf tussen de wolken
op een liefdevolle plek
zijn lichaam daalde langzaam neer

Aan wonderen geen gebrek

Voor Knibbel, het liefste konijn dat ik ken (1-1-2000, 5-11-2003)

elk moment dat ik bij je was
ookal waren het er niet veel
voelde ik me meer dan een mens
we hadden een band die niemand zomaar heeft

bij jou voelde ik me veilig
alleen jou kon ik vertrouwen
in een wereld vol bedrog
waarin de zon al eeuwen was verdwenen

maar op een dag
of ik wilde of niet
had je deze plek verlaten
maar toch nog zo dichtbij me

in een wereld vol verdriet
ben jij allang verdwenen
maar je bijft altijd bestaan voor mij
in een mooie konijnendroom



Knibbel, ik hou van je.



Over tijd en afgekapte creativiteit

Weekend. Het zal wel weer snel voorbij gaan. De laatste tijd gaat alles zo snel, maar als alles zo snel gaat, wat hoe lang is de laatste tijd dan nog? Ik weet het zelf niet eens. Weken, maanden, jaren? Misschien wel periodes die de overvloed hebben.

Ik vraag me alleen zo af waar het door komt, die tijdsversnelling. Wil ik te veel doen? Moet ik te veel doen? Anderen zullen wel zeggen van niet, maar ik vind dat ik het druk heb met school. Doordeweeks heb ik of geen tijd om aan de dingen te werken die ik wil doen, of ik ben door school mentaal zo uitgeput dat ik geen puf meer heb. Dus wordt alles naar het weekend verschoven, maar dan zijn er zoveel dingen dat het weekend al voorbij is voor het echt begonnen lijkt te zijn. Ik moet nog aan m'n log werken, m'n boek verder schrijven, geld ophalen voor het regenwoud, dat nog even afmaken, dit nog opruimen enz. Het lijkt wel alsof ik nooit klaar kan zijn. Maar dat is ook niet het probleem.

Het probleem is dat  ik zoveel tijd en energie aan school kwijt ben, dat het m'n creatieve kanten totaal afsnijdt en afkapt. En dat vind ik zonde, want ik maak liever mooie dingen dan dat ik later veel geld verdien. Daar help je alleen jezelf mee, niet de rest van de wereld. Door iets moois te maken of te doen (wat in allerlei vormen kan) krijg ik het idee dat m'n leven ook nog voor anderen (zowel aardige mensen als dieren als planten als de rest van de natuur) nuttig is geweest. Ik wil het gewoon doen, zodat ik niet m'n leven lang bezig hoef te zijn met geld verdienen.